Pleisterplaats Brénazet

Mijn vader blogt ”Oudere mensen hebben de onweerstaanbare behoefte, terug te kijken, nu naar Kerstmis – nee, niet Kerst – van vroeger. Elk jaar weer duiken de verhalen op, over het wachten (de Advent=Komst was een sobere tijd, ‘n beetje vergelijkbaar met de veertigdaagse vasten) tot de vooravond van het hoogfeest, het vigilie, als eindelijk het stalletje mocht worden opgezet en de boom versierd. Als kinderen mochten we niet in de salon komen als dat gebeurde. Wachten! De nachtmis, in de oorlog verschoven van middernacht naar vier uur in de morgen, het daarop volgende ontbijt bij de snorrende kachel etcetera. In bijgaande tweet is sprake van ‘echte kaarsjes’. Ze werden door mijn vader, die kampte met de naweeën van een oogziekte, geduld. Totdat hij vroeg: mogen ze uit? Kaarsjes en ‘sterretjes’, ten onrechte ‘koudvuur’ genoemd (koudvuur is een paardenziekte). Mijn broertje dag met z’n gulp open Er is een roos ontsprongen  stond te zingen. Op de foto staat een vro...

Alweer een jaar erbij, de jaren gaan niet meer als jaren voorbij, de seizoenen volgen elkaar razendsnel op, iets wat drie jaar geleden is gebeurd voelt als nog geen jaar geleden. Mijn vader stuurde me dit stukje voor mijn verjaardag. Ik was 21 en het lijkt nog zo kort geleden, ik herinner me mijzelf van toen nog goed: het was best vermoeiend om mijzelf te zijn en dat is het vast ook geweest voor anderen. Ik heb nu zelf een zoon van bijna 21 jaar…Waar ik dit ook weer in herken!

Het was weer erg gezellig in Nederland, het strand was een hoogtepunt en ook de sneeuw in Brabant. De Brabantse gezelligheid naast een ijsbaantje onder het genot van bitterballen en glühwein, de knappe kerstververlichting op het Bijenkorfgebouw en in de bomen rond het station van Eindhoven, gearmd met Ron op oudejaarsavond door de prachtig verlichte oude binnenstad van Haarlem lopen. Groene smoothie en koffie met Anna M. in een hip café in Haarlem. De beste turkse pizza eten en nog meer warme Turkse lekkernijen in een bakkerij waar ook nog een oud leerling van Ron werkt die ons uitstekende thee aanbood. Een super gekke quiz met vrienden en hun leuke vrienden op Oudjaarsavond. Met Elza wandelen in het donkere bos van Heeze voor zonsopgang, met Elza wandelen in de Haarlemmerhout, slapen in de bedstee van het Romantische tuinhuisje van René en Carina. Boodschappen doen in Albert Heijn, rondje Nederland om nieuwe E bikes te kopen, wasmachines, een frees voor achter de tractor en nog wat me...

Het geluid van overvliegende kraanvogels raakt iets heel diep van binnen. Ik sta te juichen en te springen en te zwaaien, om ze aan te moedigen, uit bewondering voor zo’n topprestatie, omdat ik mee wil of omdat het iets betekent: de kraanvogels vliegen over   dus de winter komt eraan, of de lente als ze straks weer terugkomen. Dit keer was ik er op tijd bij met mijn camera en ik heb er op de foto zo’n 70 geteld. Het geluid is geweldig het klinkt zoals hun naam in het het frans: grue, grue grue. Trekvogels, ze gaan een tijdje weg maar komen ook weer terug net als de gasten van Brénazet of allebei mijn kinderen. De oudste, Nikola van 19 is al een aantal maanden onderweg. Hij heeft eerst wat gewerkt in Nederland daarna is hij met zijn auto vertrokken naar Oostenrijk en heeft daar zijn diploma gehaald voor ski instructeur. Vervolgens is hij vertrokken naar Duitsland en heeft 2 weken gewerkt in de Hare Krisna gemeenschap bij Pasau. Hij vond het erg leerzaam. Dat is ook de bedoeling v...

Nikola is na twee maanden terug uit Nederland. Gelijk aan de slag met Ron om een vloer te storten in de open schuur. Ja zeker ieder jaar wordt Brénazet “geüpgraded”! En natuurlijk lekker en gezond eten in de buitenlucht. Volgende week gaat Nikola naar Oostenrijk de opleiding tot skileraar volgen om vervolgens het winterseizoen in Neukirchen door te brengen, oh wat heerlijk om jong te zijn en vrij, alles kan nog .….

Als kind werd ik vroeg wakker de dag van mijn verjaardag omdat ik opgewonden was en benieuwd naar het cadeau dat ik zou krijgen. Nu word ik elke dag vroeg wakker en soms is het zo heerlijk om vroeg op te staan en te genieten van het begin van de dag. Ik ben ooit om 5 uur 45 geboren en rond die tijd ben ik vandaag opgestaan. In de moestuin was het heerlijk koel.

Eerst een groot vuur op Brénazet, zelf pizza’s maken daarna naar Montluçon:  lasergame en bowlen. Ron had weliswaar gewonnen maar ik was tweede met 1 punt achterstand…

    Ron kwam ‘s morgens terug uit Nederland met een rijdend “schip van de VOC”, vol met schatten uit de lage landen; pannenlift, steigeronderdelen, een kano, twee vaatwassers…Na het uitpakken was er nauwelijks tijd om uit te rusten want we moesten weer in de modes van de pizza avond: lange tafels in de keuken en de productielijn werd weer net zo makkelijk als in het hoogseizoen neergezet. Het team werd gevormd, ik maakte de salade en de pizzasaus zoals altijd, Igor en zijn oma Marie José sneden de groenten en maakten de pizza’s op. Ron ontving zijn gasten en was weer Pizzalo, pizzabakker. Linksonder het cadeau van Arjenne uit haar groentetuin, ongelooflijk wat een oogst! Daar kan ik niet aan tippen. Een pizza avond met vrienden en familie, het was wel een beetje fris en het werd ook al vroeg donker maar net zo gezellig als altijd. Gefeliciteerd Ron! Recept Ron’s Verjaardagstaart ongeveer 50 gram dadels weken (of meer) in een beetje water en daarna pur...

Sinds de kerstvakantie geven wij Igor thuis les. De Franse school resoneert niet met hem en hij had weinig aansluiting met de kinderen. Het heeft lang geduurd voor we deze beslissing daadwerkelijk hebben genomen. Een school heeft heel wat te bieden aan faciliteiten, omgang met andere kinderen, leraren die gespecialiseerd zijn in hun vak, leerzame uitstapjes, naschoolse activiteiten zoals koor en theater. Ron en ik komen uit het onderwijs en wij hadden niets tegen school. We waren er beiden van overtuigd dat scholing goed was voor kinderen en dat de school je voorbereid op de maatschappij. In Nederland zaten mijn kinderen op de Rudolf Steiner School in Haarlem en ze hadden het er enorm naar de zin. Ik vond de vrije school in Haarlem ook heel erg fijn en we hebben er veel vrienden gemaakt.

  Op 6 december werd Igor 14 jaar. Hij had geld van iedereen voor zijn verjaardag gevraagd en deze week kwam zijn I Pot Touch binnen. Dolblij loopt hij ermee naar buiten met het koptelefoontje in zijn oren. Ik vraag: staat er al muziek op? Nee. Luister je dan naar de radio? Nee. Waar luister je dan naar? Nergens naar, de oortjes zitten zo lekker.  Zijn feestje vierde hij op 9 december met zijn beste vrienden Aurélie en Aubin. Na de “moules frites” , hetzelfde menu als vorig jaar, ook weer, net als vorig jaar, zelfgemaakte Tiramizu van Igor. De kinderen wilden ponyrijden op Mees en Wieke, evenals vorig jaar en daarna zijn we gaan Karten, Igors droom, in Varenne sur Allier. Dat is dus 30 km rijden voor 10 minuutjes racen maar dat hoort erbij als je in de “campagne” van Frankrijk wil wonen. Alles is heerlijk ver weg… Hier een fotocollage met allemaal frisse vrolijke koppies en voorbijrazende karts.

  Mijn vader is journalist, dat zal hij blijven tot in zijn kist. Hij heeft een zeer uitgebreide site met veel nieuws en wetenswaardigheden die vooral gaan over Brabant. En een blog, Manieren over heel veel dingen die hem bezig houden. Hij schrijft ook over zijn familie bijvoorbeeld over mijn opa die ook schrijver was, Henri t’Sas en over zijn broer Eddie , eveneens schrijver én dichter.

  Zaterdagmorgen 24 november is mijn geliefde peetoom Berry overleden. Oom Berry was een hele elegante man die open stond voor nieuwe dingen. Tot hij zijn 90ste jaar deed hij iedere morgen als hij opstond zijn yoga oefeningen. Mijn peetoom heeft 3 jaar geleden op 89 jarige leeftijd, mijn scriptie van 55 bladzijden voor mijn Yogaopleiding nog nagekeken, zijn Frans was uitstekend. Wij hadden een heel intensief contact over de mail. Oom Berry volgde mijn blog en volgde ons allemaal zelfs op Facebook. Ik ben blij voor hem dat hij na een ziekbed zo vredig in zijn slaap is gestorven en zie hem lachend voor me met zijn prachtige witte haren omringt door licht. Oom Berry speelde piano en had hele mooie handen, ik herinner me dat nog als kind, ze waren altijd zacht en warm. Na mijn bezoek aan hem in Nederland schreef ik dit gedicht . Mijn vader heeft een mooi stukje over zijn broer geschreven op zijn blog Manieren

Nikola is jarig. Bij zonsopkomst hebben wij hem gebeld op het internaat en voor hem gezongen. Het is nu al weer prachtig weer, bijna zomers warm en ik ben voortaan in de tuin te vinden…