Pleisterplaats Brénazet

I n de Volkskrant van donderdag 11 februari 2016 een heel interessant stuk over de Franse samenleving. Iets wat je als Nederlander in Frankrijk aan den lijve ondervindt als je kinderen hebt die mee moeten in het Franse onderwijs. Mijn zoon Igor heeft zijn praktijkstage Edelsmit dit jaar in Nederland gedaan. Hij las mij voor wat zijn stagebegeleidster in Nederland had geschreven over hem: "...Igor toont eigen initiatief". Toen dacht ik: is dit nu positief of negatief in de ogen van zijn docenten? In zijn vorige stages kwam telkens weer als minpuntje: Igor spreekt tegen, Igor geeft ongevraagd zijn mening... Lees hier het stuk uit de Volkskrant. Gelukkig dat mijnheer Brulé veranderingen voorspelt, die kunnen wat mij betreft niet snel genoeg komen! Sociologen spreken van de French unhappiness puzzle: waarom zijn Fransen minder gelukkig dan je op grond van hun welvaartsniveau zou mogen verwachten? Omdat hun vrijheid wordt ingeperkt door een hiërarchische samenleving, antwoordt...

Mijn vader blogt ”Oudere mensen hebben de onweerstaanbare behoefte, terug te kijken, nu naar Kerstmis – nee, niet Kerst – van vroeger. Elk jaar weer duiken de verhalen op, over het wachten (de Advent=Komst was een sobere tijd, ‘n beetje vergelijkbaar met de veertigdaagse vasten) tot de vooravond van het hoogfeest, het vigilie, als eindelijk het stalletje mocht worden opgezet en de boom versierd. Als kinderen mochten we niet in de salon komen als dat gebeurde. Wachten! De nachtmis, in de oorlog verschoven van middernacht naar vier uur in de morgen, het daarop volgende ontbijt bij de snorrende kachel etcetera. In bijgaande tweet is sprake van ‘echte kaarsjes’. Ze werden door mijn vader, die kampte met de naweeën van een oogziekte, geduld. Totdat hij vroeg: mogen ze uit? Kaarsjes en ‘sterretjes’, ten onrechte ‘koudvuur’ genoemd (koudvuur is een paardenziekte). Mijn broertje dag met z’n gulp open Er is een roos ontsprongen  stond te zingen. Op de foto staat een vro...

Het geluid van overvliegende kraanvogels raakt iets heel diep van binnen. Ik sta te juichen en te springen en te zwaaien, om ze aan te moedigen, uit bewondering voor zo’n topprestatie, omdat ik mee wil of omdat het iets betekent: de kraanvogels vliegen over   dus de winter komt eraan, of de lente als ze straks weer terugkomen. Dit keer was ik er op tijd bij met mijn camera en ik heb er op de foto zo’n 70 geteld. Het geluid is geweldig het klinkt zoals hun naam in het het frans: grue, grue grue. Trekvogels, ze gaan een tijdje weg maar komen ook weer terug net als de gasten van Brénazet of allebei mijn kinderen. De oudste, Nikola van 19 is al een aantal maanden onderweg. Hij heeft eerst wat gewerkt in Nederland daarna is hij met zijn auto vertrokken naar Oostenrijk en heeft daar zijn diploma gehaald voor ski instructeur. Vervolgens is hij vertrokken naar Duitsland en heeft 2 weken gewerkt in de Hare Krisna gemeenschap bij Pasau. Hij vond het erg leerzaam. Dat is ook de bedoeling v...

De maand maart is omgevlogen. Het weer is steeds zo mooi geweest dat we constant buiten gewerkt hebben en de tuin begint al zo mooi te worden. Sinds 7 maart logeren er op Brénazet twee jonge mensen die ons helpen. Een Engelse jongen en een Canadees meisje, allebei 19 jaar. Twee paar extra handen en er gebeurt een heleboel!

Met die vraag werd ik gisteren gebeld door de journalist Cees van Zweden en of ik er een verklaring voor had. En of ik ook pessimistisch was geworden door hier tussen de Fransen te wonen. Dat laatste absoluut niet, ik ben nog nooit van mijn leven zo gelukkig geweest. Voor mij is het leven op het Franse platteland nog steeds het paradijs ook al pleegt er ieder jaar wel iemand zelfmoord in ons kleine dorp. Onbegrijpelijk.

Eerst een groot vuur op Brénazet, zelf pizza’s maken daarna naar Montluçon:  lasergame en bowlen. Ron had weliswaar gewonnen maar ik was tweede met 1 punt achterstand…

Sinds de kerstvakantie geven wij Igor thuis les. De Franse school resoneert niet met hem en hij had weinig aansluiting met de kinderen. Het heeft lang geduurd voor we deze beslissing daadwerkelijk hebben genomen. Een school heeft heel wat te bieden aan faciliteiten, omgang met andere kinderen, leraren die gespecialiseerd zijn in hun vak, leerzame uitstapjes, naschoolse activiteiten zoals koor en theater. Ron en ik komen uit het onderwijs en wij hadden niets tegen school. We waren er beiden van overtuigd dat scholing goed was voor kinderen en dat de school je voorbereid op de maatschappij. In Nederland zaten mijn kinderen op de Rudolf Steiner School in Haarlem en ze hadden het er enorm naar de zin. Ik vond de vrije school in Haarlem ook heel erg fijn en we hebben er veel vrienden gemaakt.

Een weekje naar Nederland geweest, gelijk besmet met een gemeen buikgriepvirus en met z’n tweeën een hele dag door een bedruppeld raam naar zwiepende takken en een grauwe lucht gekeken. De griep kwam van mijn moeder die had hem van mijn broer die hem ook nog aan mijn zus en haar man had gegeven en hij had hem zelf van zijn zoontje die hem had opgedaan in de crèche. Terwijl mijn moeder in bed lag en mijn stiefvader in het ziekenhuis voor een pacemaker, zaten wij stilletjes aan het kerstdiner. Toen Ron zei: nou dat was een echt kerstdiner dacht ik van niet maar Ron had het over de inhoud van zijn maag. Een jaar niet in Nederland geweest en wat valt dan op?