zaterdag 24 december 2011

De dagen voor kerst op Brénazet

De wereld bestaat niet meer voor de Fransen, er wordt alleen nog maar over eten gepraat. De Carrefour is afgeladen vol met eten maar Ron zei dat het wel meeviel met het aantal klanten. Wij vieren tweede kerstdag in Nederland. Dat kennen ze hier niet, het begint hier op de avond van 24 december, met eten en daar gaan ze de 25ste nog mee door.
Ron las in de krant dat in Nederland geen seizoen het weer heeft gegeven wat bij dat seizoen hoort. Hier is het ook anders dan anders, er bloeien nog steeds bloemen en we hebben nauwelijks vorst. We hebben veel regen gehad de laatste dagen, het water in het kleine visvijvertje achter Brénazet op weg naar het bos is eindelijk weer gevuld. Na zo’n extreem droge zomer was die regen heel welkom. Nikola heeft een paar cub hout gezaagd met de kettingzaag en droog gelegd in de schuur, fijn als je kinderen zo groot worden dat ze het werk overnemen! Ron heeft de zijpannen gelegd op de nieuwe blokhut terwijl ik alweer wat werk met reservering aanvragen krijg. Gisteren was het droog en uiterst lekker zacht weer mijn pony’s kregen weer eens aandacht en daarna zijn Arjenne,haar dochter Zora en ik weer eens op haar Haflingers de bossen ingetrokken Mensen, ben ik nou zo groot of is Wieke klein?


Brenazet_0046kerstmis2011 [400x300]


Het is te warm voor een dagje wintersport, ik vraag me af of er sneeuw ligt op de Sancy waar wij in de winter zo nu en dan gaan skiën. Morgen op kerstdag, gaan wij naar Nederland, lekker gezellig bij familie en vrienden langs. Er zal hier goed worden gezorgd voor onze kippen en katten en pony’s want dat is natuurlijk wel altijd een probleempje als je eens weg wil van een boerderij. We hadden een zieke kip, die heeft wel 3 weken in een apart kratje gelegen in de schuur maar die is gisterennacht verdwenen. Even hoopten wij op een wonderbaarlijke genezing maar nee, waarschijnlijk meegenomen door mijnheer vos. Niet zo’n prettig idee vlak voor vertrek…

maandag 19 december 2011

Kerstvakantie


Brenazet_0054kerstmis2011 [400x300]

Ron heeft na de storm van vrijdag zo’n 2 m² nieuwe dakpannen gelegd op het dak van Brénazet en er moet hier en daar nog wat recht gelegd worden. Als het stormt, is het hier altijd prijs. Nu moeten de dakpannen op de hut nog gelegd worden, een klusje dat we “en famille ”zullen gaan doen. Die houten blokhut wordt geweldig, zeg nou zelf!





Brenazet_0059kerstmis2011 [400x300]Langs de D68 is een perceel dennenbos gekapt, een naargeestige bedoeling om die bomen neer te zien gaan. Maar gelukkig staan er nog genoeg acacia’s en eigenlijk komt het het uitzicht ten goede. Wij zijn er dennentakken gaan halen en een boomtop fungeert nu als kerstboom. Igor versiert de boom en Minou speelt met de slingers. Ik bak een cake, kijk voor het recept hier. De kinderen hebben kerstvakantie en er lag zowaar een laagje sneeuw vanochtend...




Brenazet_0065kerstmis2011 [400x300]

















zondag 18 december 2011

Fijne feestdagen!

Het licht is in ons allemaal, soms niet direct zichtbaar aan de buitenkant……




Halleluja! Warme groeten van Brénazet


vrijdag 16 december 2011

Lichtfeest in Lyon


We hebben op dit moment een ongekende storm. Ik heb Igor maar niet naar school laten gaan; hij zal maar een dakpan op z’n kop krijgen. Toen ik naar school belde zaten ze zonder elektra en aangezien het de laatste schooldag is voor de kerstvakantie zal er niet veel gedaan worden. Het onweert nu zelfs en de regen drupt bij de deur naar binnen ondanks het luik.  Maar onze kachel brandt lekker en het brood staat in de houtoven.
Kreeg deze reportage van een vriendin die dit weekend in Lyon was, ieder jaar rond 8 december vindt daar het “lichtfeest” plaats een feest dat van origine een katholiek feest is ter herinnering aan de inhuldiging van het Maria beeld in 1852 op de kapel Notre-Dame-de-Fourvière, de basiliek bestond toen nog niet. Intussen is het uitgegroeid tot een 4 daags commercieel festival met meer dan 4 miljoen bezoekers. Eerst even laten laden en dan op groot scherm zetten met geluid, net of u erbij bent!

donderdag 8 december 2011

Niet altijd rozengeur en maneschijn...

Heerlijk is het om in Frankrijk te wonen maar er zijn ook wel mindere kanten.
Twee dagen wind, vreselijk, het waaide zelfs in huis. Er kwam dinsdag een enorme vrachtwagen de septic tank leegzuigen want die zat nokkievol. Een extra reden om de deur niet uit te gaan; het stonk. Ook hadden we een verstopping ergens dus Ron is twee dagen in de weer geweest met die handel, wat een vieze boel is dat.
Nog een nadeel van het leven op het Franse land: ratten en muizen. We hebben een valletje in de keukenkast gezet en de al vele muisjes heel ver weg gebracht. Nu we daar vanaf zijn zitten ze in de voorraadruimte en dat ondanks de 4 katten.
Nikola op het internaat gebeld, zijn fiets is gestolen. Zelfs dat is tot hier doorgedrongen, nou ja, het gebeurde dan ook in de stad. De maan schijnt gelukkig nog wel maar nu achter de wolken.
We hebben dit weekend de verjaardag van Igor gevierd, hij is 13 geworden. zijn vrienden kwamen eten: Sushi's, oesters en moules frites daarna gingen we naar  het Footsbarn theater en dat was verrassend goed, ze stonden afgelopen zomer nog een week in Carré! Wij zaten knus op elkaar gepropt in een zaaltje in een klein dorpje, kregen er verjaardagstaart bij vanwege 40 jarig bestaan en genoten van de Engelse montypyton achtige humor. 
Vandaag was er geen wind meer en ik heb drie uurtjes in de moestuin gewied, weer een aantal vierkante meters klaar voor volgend jaar. Zolang het niet vriest kan ik nog even doorwerken. Ik vond veldsla, spinazie, zuring, ijsbergsla en zelfs een wortel, samen met de preiquiche een lekkere hoofdmaaltijd. Het voorgerecht was een courgettesoep met la vache qui rit, de enorme courgette lag al vanaf juli te wachten.


Mariken 
Brenazet

zaterdag 3 december 2011

Ons emigratieverhaal



Ik sta om kwart voor 7 op, maak de houtkachel aan, doe 3 zonnegroetjes op mijn yogamat, dek de tafel en ga met mijn zoon Igor van bijna 13 jaar 10 minuutjes mediteren. Om kwart voor 8 gaat hij op de fiets naar de schoolbus, ik geef de kippen eten. De zon komt bijna op en de oostelijke horizon kleurt diep roze, ik sta even stil en zie hoe de kale eikenboom zwart afsteekt tegen de kleurige achtergrond.


Wanneer de zon 's avonds weer ondergaat, nu al om half 6 in deze periode van het jaar, het is 3 weken voor kerst, kan er buiten niets meer gedaan worden, het wordt aardedonker maar dan is de sterrenhemel een ware attractie, een moment om nog even tot rust te komen met een biertje op een stoel voor het huis. Zo vind ik Ron bijna iedere avond. Is het volle maan dan kun je vanuit ons huis tot aan het dorp kijken, het hele landschap wordt dan verlicht door een zachte grijze glans. De maan kan zoveel licht geven dat je zelfs kleuren kan zien.



Na de dagelijkse gang naar de p.c. verzorg ik mijn pony's, ga in de tuin werken, geef 3 x per week yogales, bereid het eten en doe het huishouden. Ik geef ook nog wel eens Franse les aan een Nederlander uit de buurt. Op dinsdag ga ik met Arjenne, een Nederlandse vriendin op haar Haflingers rijden in de bossen, we blijven meestal zo'n 2 à 3 uur weg. Op woensdag ga ik naar de markt in Montmarault, drink koffie in Bar Central met Louis, de plaatselijke imker, kom heel veel dorpsgenoten en andere bekenden tegen en ik leg een bezoekje af aan de bibliotheek. Op vrijdag ga ik naar een Hatha Yoga les in Chantelle samen met Brigitte en Michelle en 's avonds komt Nikola weer teug uit de "grote stad" Montluçon. Hij gaat daar naar het Lyceum en verblijft van maandag tot vrijdag in het internaat. Ik heb het helemaal niet moeilijk gehad met zijn afwezigheid want hij vindt het heerlijk om constant leeftijdgenoten om zich heen te hebben en voelt zich daar prima. Het versnelt wel het proces van losweken van het ouderlijk huis en ik vind het inderdaad wel erg rap gaan. Ik woon hier heerlijk in Frankrijk met mijn gezin maar welk gezin, over 3 jaar gaat ook Igor naar het internaat....Straks alleen met Ron?


Ron, de grote motor achter het hele reilen en zeilen van Brénazet. Toen ik met Ron en kinderen naar Frankrijk ging emigreren vroegen mensen vaak naar mijn twijfels en dat soort gevoelens. Die had ik niet want ik was met Ron en met hem zou ik nog wel naar de Noordpool emigreren. Ron is een heel veelzijdige man, hij kan alles maken en ziet het hele leven als een uitdaging, hij is positief, vol humeur en weet zelfs in het Frans de meest stoïcijnse boer, met kiespijn, aan het lachen te maken. Er zijn ook dingen die hij niet kan maar die dingen kan ik! Ik heb Frans gestudeerd en als jonge dame bracht ik heel veel tijd door in Frankrijk en met Fransen dus mijn kennis van de Franse taal is heel gedegen en een groot voordeel. Maar Ron kan een huis bouwen, hij heeft ons huis in een stal gebouwd, hij heeft in het voormalige woonhuis van de boerderij drie gites ingericht, sanitair voor de camping gemaakt, een zwemvijver aangelegd, 3 luxe tenten op het achterterrein van vlonders, meubels, en sanitair voorzien en nu bouwt hij een robuuste blokhut. Alles zelf kunnen opbouwen en onderhouden is wel nodig of er moet veel geld voor worden betaald.


Ron heeft Brénazet in 2000 gekocht, hij is 8 jaar lang iedere schoolvakantie bezig geweest om het bewoonbaar en geschikt te maken voor verhuur. In juni 2008 emigreerden wij. Op dat moment waren 2 gîtes, appartementen in de boerderij klaar en werden al een aantal jaren redelijk verhuurd. Het camping sanitair was gebruiksklaar en de camping begon die zomer een beetje te draaien. Op 13 oktober 2008 was onze woning klaar en installeerden wij ons in ons nieuwe thuis.


Die eerste tijd was zeker verre van gemakkelijk. Wat kwamen wij tegen? Mijn grootste probleem betrof het Franse schoolsysteem. Wanneer je een beetje om je heen vraagt aan Nederlanders in Frankrijk hoor je heel vaak dat de kinderen het de eerste tijd op school moeilijk hebben. Mijn kinderen waren 9 en 13 jaar en hebben het zeker 1 jaar erg moeilijk gehad. In Nederland gingen zij naar de Rudolf Steiner school in Haarlem waar ze het allebei erg naar hun zin hadden. De overgang was gigantisch. Van een Vrije school naar een gewone school in Nederland is een grote overgang. Van een Nederlandse school naar een Franse school is misschien wel een nog grotere overgang. Ik weet dat het zwaar voor ze is geweest en ik heb er zelf ook veel moeite mee gehad. Ik wilde ze 's ochtends niet meer naar de schoolbus brengen want dan moest ik zo huilen als ik dat lachende koppie van Igor achter het raampje zag, zwaaiend naar mama... Daar gaan ze weer naar de gevangenis waren mijn sombere gedachten.


Gelukkig, het is allemaal goed gekomen, kinderen zijn zo flexibel, daar kunnen wij nog wat van leren.


Ron's grootste zorg was geld en hij vond het eerste jaar daarom niet gemakkelijk. Maar beiden waren we erg gelukkig om hier te mogen wonen. De redenen voor emigratie naar Frankrijk waren: dichter bij de natuur, ruimte om ons heen, minder vervuiling, minder lawaai en stress, veel wandelen, pony's en eigen kippen, zoveel mogelijk eten uit eigen tuin. Onze verwachtingen kwamen meer dan uit. De rust die in je daalt hoe langer je hier woont is iets wat je je van te voren niet voor kan stellen. Iedere dag opnieuw genieten wij en zijn wij dankbaar.


Missen wij Nederland? Nee helemaal niet maar Ron mist soms wel zijn vrienden. Gelukkig komen ze regelmatig langs en Ron reist zo nu en dan naar Nederland omdat de wasmachines er goedkoper zijn en ook marktplaats ons van allerlei voorziet. Hij geniet er dan van om even met zijn goede vrienden, die hem ook altijd heel veel hebben gesteund in dit project, lekker de kroeg in te duiken. Hier heeft hij ook wel contacten en ook al spreekt hij niet zo heel goed de taal, hij maakt gemakkelijk contact. Ook hebben wij een goede vriend, imker Louis, een heel aparte Fransman want hij heeft zichzelf Nederlands geleerd! Voor mij is de Franse taal noch de Franse mentaliteit een belemmering; ik ben er mee opgegroeid. Wij hebben ook contact met Nederlanders in de buurt maar vooral met de Nederlanders, Leo, Rob en Arjenne, in ons dorp Vernusse. In het seizoen komen er veel Nederlandse gasten op Brénazet en wij ontmoeten zulke fijne mensen! Zij kiezen voor Brénazet om dezelfde redenen waarom wij hier zitten en het contact is dan ook gemakkelijk en verwarmend! Dus voor de Nederlanders hoef ik niet terug naar Nederland, ze komen naar ons.





Hartelijke groeten Mariken t'Sas
Brénazet




Voor oudere blogberichten : http://brenazet.nl/category/pleisterplaats-brenazet/